Sahadan pratik notlar, fikirler ve teknik yazılar.
Nextcloud'un varsayılan kurulumu teknik olarak gayet iyi çalışır. Ancak cron, önbellekleme ve yükleme limitleriyle ilgili bir avuç spesifik ayar, 'çalışıyor' ile 'insanların gerçekten kullanacağı kadar iyi çalışıyor' arasındaki asıl farktır.
Devasa bir ELK yığını tek bir sunucu için inanılmaz abartıdır, ancak '/var/log içinde grep atıp dua etmek' de bir strateji değildir. Bu ikisinin arasında çok daha mantıklı bir orta yol var.
'Sıfır kesintili taşıma' kulağa özel araçlar gerektiriyormuş gibi gelir. Oysa neredeyse her zaman sadece yeni sunucunun DNS'ten önce tam olarak test edilmesini ve TTL'in günler öncesinden düşürülmesini gerektirir.
Sunucuya herhangi bir şey kurmadan önce her yeni makineyi, otomatik saldırıların önünü kesecek bu kısa kontrol listesinden geçiririm.
Bir pg_dump cron görevi, geri yükleme (restore) gününe kadar gerçek bir yedekmiş gibi hissettirir. İşte geri yüklemelerin bir tahmin oyunu değil, rutin bir olay olması için pgBackRest'i nasıl kurduğum.
Bir VM oluşturma sihirbazında tıklaya tıklaya ilerlemek ilk seferinde gayet makuldür. İkinci, üçüncü ve kırkıncı seferde ise cloud-init destekli tek bir `virt-install` komutu, tamamen aynı işi saniyeler içinde yapar.
systemd timer'ları daha yetenekli olsa da hala sık sık cron kullanıyorum. İşte ikisi arasında seçim yaparken dikkat ettiğim asıl nokta.
Gece 2'de canlı sistemde düzenlenen bir Nginx ayarı doğru olabilir ama tamamen belgesizdir. İşte küçük sistemleri devasa bir kodla-altyapı (IaC) projesine çevirmeden ayarları versiyon kontrolünde tutma yöntemim.
Sunucu güvenliğini (hardening) manuel yapmak, o ay içinde onuncu kez yapana kadar iyi bir fikirdir. İşte benim o temel kontrol listesini otomatikleştirip arkamı döndüğüm Ansible playbook'um.
Yönettiğim her sunucuya, henüz hiçbir uygulama kurulmadan önce küçük bir betik (script) seti atılır. Hiçbiri çok zekice yazılmış şeyler değil ve tam da bu yüzden yıllar sonra bile hala işe yarıyorlar.