Sahadan pratik notlar, fikirler ve teknik yazılar.
Devasa bir ELK yığını tek bir sunucu için inanılmaz abartıdır, ancak '/var/log içinde grep atıp dua etmek' de bir strateji değildir. Bu ikisinin arasında çok daha mantıklı bir orta yol var.
Prometheus ve Grafana kulağa sadece özel bir operasyon ekibi olan kurumsal firmalar içinmiş gibi gelir. Oysa tek bir VPS için bile kurulumu o kadar küçüktür ki kesinlikle zahmete değer. Üstelik ikinci sunucu geldiğinde kusursuzca ölçeklenir.
'Sıfır kesintili taşıma' kulağa özel araçlar gerektiriyormuş gibi gelir. Oysa neredeyse her zaman sadece yeni sunucunun DNS'ten önce tam olarak test edilmesini ve TTL'in günler öncesinden düşürülmesini gerektirir.
Docker mı LXC mi tartışması her yıl yeniden alevlenir. İşte yönettiğim Proxmox sunucularında iş yüklerini nasıl böldüğüm ve LXC içinde Docker çalıştırmanın neden asla seçeneklerim arasında olmadığı.
Her ikisi de uygulamanızın önüne geçebilir. Her ikisi de TLS sonlandırma ve yük dengeleme (load balancing) yapabilir. Asıl fark, arkadaki bir sunucu (backend) bozulduğunda ortaya çıkar.
systemd timer'ları daha yetenekli olsa da hala sık sık cron kullanıyorum. İşte ikisi arasında seçim yaparken dikkat ettiğim asıl nokta.
Gece 2'de canlı sistemde düzenlenen bir Nginx ayarı doğru olabilir ama tamamen belgesizdir. İşte küçük sistemleri devasa bir kodla-altyapı (IaC) projesine çevirmeden ayarları versiyon kontrolünde tutma yöntemim.
Sunucu güvenliğini (hardening) manuel yapmak, o ay içinde onuncu kez yapana kadar iyi bir fikirdir. İşte benim o temel kontrol listesini otomatikleştirip arkamı döndüğüm Ansible playbook'um.
Çoğu küçük projenin devasa bir pipeline'a ihtiyacı yoktur. Kodu güvenilir bir şekilde derleyen, test eden ve deploy eden temel bir `.gitlab-ci.yml` işi fazlasıyla çözer. İşte benim her seferinde kopyaladığım şablon.
Yönettiğim her sunucuya, henüz hiçbir uygulama kurulmadan önce küçük bir betik (script) seti atılır. Hiçbiri çok zekice yazılmış şeyler değil ve tam da bu yüzden yıllar sonra bile hala işe yarıyorlar.